Krzysztof Kluge

Strefy treningowe wyznaczam z testu progu — dla biegu z testu z pomiarem mleczanu, dla roweru z testu FTP, dla pływania z czasu na 1500 m. Nie z procentów tętna maksymalnego, bo to przybliżenie potrafi minąć się z realnym progiem o 8–20 uderzeń na minutę.

Każdą sesję analizuję interwał po interwale w Intervals.icu — średnia z treningu ukrywa, że główną serię zrobiłeś za wolno. Plan koryguję co tydzień na podstawie snu, HRV i realnego kalendarza życia. Do tego analiza składu ciała (InBody).

Prowadzę małą, świadomie ograniczoną grupę zawodników — każdy ma codzienną analizę danych. Całość metody rozpisałem tutaj: jak czytam Twój trening.

W 2014 roku zostałem amatorskim mistrzem Polski w triathlonie na dystansie olimpijskim. Dwa lata później wywalczyłem kwalifikację i wystartowałem w mistrzostwach świata na dystansie 1/2 Ironman — 4 września 2016 na Sunshine Coast w Australii.

Piszę o tym nie dla kolekcji tytułów, tylko dlatego, że wiem, jak wygląda trening, który do nich prowadzi — i ile kosztuje w nim każdy błąd w rozłożeniu intensywności. Zanim zacząłem prowadzić innych, przez lata testowałem tę metodę na sobie.

Castle Triathlon Malbork 2018 — mój debiut i jedyny start na pełnym dystansie. Zimny wrześniowy Nogat wykończył mi pęcherz jeszcze przed rowerem. Z wody wyszedłem szósty w kategorii, z roweru zszedłem piąty, a po maratonie wbiegłem na metę trzeci w klasyfikacji generalnej — 9:19:08 na 194 finiszerów. Nie dlatego, że nagle przyspieszyłem — dlatego, że wiedziałem, gdzie trzymać tempo i gdzie głowa będzie chciała mnie oszukać.

Pełną strategię na tę trasę — wiatr od Bałtyku, cztery pętle po Żuławach, bruk pod zamkiem — rozpisałem w tekście o Castle Triathlon Malbork.

Bilans zespołu: 10 zwycięstw w kategorii, 4 ukończone pełne dystanse Ironman (najlepszy czas 10:31:49) i 25 podiów w kategorii — od sprintów po ultramaraton 100 km (8:47:39, 1. miejsce M20).

Każdy wynik ma czas, miejsce i link do oficjalnego protokołu: sukcesy zawodników oraz zdjęcia z treningów i startów.